این آخرین شبیاست که مهمان دخترش...

این آخرین شبی است که مهمان دخترش...

این بار آخری است که بابا برابرش...
 
«کی برده است دست پدر جز به یک طعام؟»

با دخترش چه کرد همین حرف آخرش؟
 
بر دست پینه بستة بابا نگاه کرد

بر چهرة شکسته و روی مکدرش
 
اصرار میخ در به کجا راه می برد؟

خیری ندیده آخر از آن میخ و از درش
 
شهری که استخوان گلو بود و خار چشم

حالا گرفته زانوی غم در برابرش
 
شهری که تاب جرعة عدلی نداشته

با کاسه های شیر نشسته است بر درش
 
شب های کوفه منتظر عابری غریب

چاه این فراق هیچ نگردیده باورش
 
آرام گریه می کند این چاه در خودش

آرام نه، که آب گذشته است، از سرش

 
از پیش قبر مخفی زهرا بلند شد

مردی که سال هاست دلش تنگ همسرش..

----------------------------------------------------------------

رضا وحید زاده